ไม่มีอะไรได้เหมือนอย่างที่หวัง

เราก็ยังอ่อนแอ ทำยังไงถึงจะเข้มแข็งได้กว่านี้นะ

อินเหงาจัง เหงามาก ทั้ง ๆ ที่วันนี้ของอิน มีใครอีกคนอยู่ด้วยทั้งคน

เราต่างคนต่างนั่งมองจอคอมที่อยู่ตรงหน้า แต่ไม่ได้หันมามองกันและกันเลย

ไม่ใช่ซิ แอ๊บคนเดียวที่ไม่ได้หันมามองอินเลย

ถ้าแอ๊บมองมา แอ๊บจะรู้ว่ามีน้ำใสๆ มันเริ่มไหลออกมาจากสองตาและหนึ่งดวงใจของอิน

ปากแอ๊บก็บอกรัก แต่ทำไมการกระทำของแอ๊บยังเฉยชา

เมื่อเย็นที่ผ่านมา ตอนที่อินอยู่บนรถไฟใต้ดิน อินเห็นหลาย ๆ คน คุยโทรศัพท์กับคนรัก

อินเห็นรอยยิ้มของหลายคน แล้วอินก็หันมามองตัวเอง อยากรู้ว่าถ้าแอ๊บโทรมาหาอินบ้างในเวลาแบบนี้

อินจะยิ้มได้เหมือนคนเหล่านี้รึเปล่า เป็นเวลาที่เราต้องการได้ยินเสียงใครสักคน โดยเฉพาะของคนที่เรารัก

เวลาหลังเลิกงาน หลังจากที่เราได้พักจากความเหน็ดเหนื่อยจากงานมาทั้งวัน เสียงแรก เสียงจากหัวใจที่

ร้องเรียกหาอยากได้ยิน อินจะมีวันนั้นเหมือนใครๆบ้างไหม

หลายวันมานี้ ชีวิตเราสองคนก็ปรกติดี ถ้าอินไม่ได้คิดอะไรมากมาย ไม่ได้เรียกร้องต้องการอะไร

เกินไปกว่านี้ ทุกอย่างก็เป็นปกติ แต่อินอดเรียกร้องบางสิ่งบางอย่าง ความต้องการที่อยู่ลึกๆ ในใจ

อดไม่ได้ที่จะรู้สึก อยากแสวงหาสิ่งนั้น จากคนที่รักกัน เวลาได้อยู่ใกล้ชิด เวลาที่อินรู้สึกว่าเราน่าจะ

ได้สัมผัสกัน ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปอย่างที่ควรจะเป็น อินได้แต่เรียกร้องอยู่ในใจ และไม่แปลกใจว่า

ทำไมแอ๊บถึงไม่เคยแสดงออกถึงความต้องการเหล่านี้ออกมาให้ได้เห็น ก็อินรู้คำตอบดีกว่าใคร

แล้วต่อไปนี้อินจะทำยังไง แม้ใครๆจะบอกว่า ความรักสำคัญกว่าสิ่งไหน แต่จะปฏิเสธได้ยังไงว่าเรื่องนั้น

ก็ไม่มีความสำคัญกับชีวิตของคนเราเลย

วันนี้อินได้คุยกับพี่ที่ทำงาน เขาทำท่าทีแสดงออกชัดเจนว่าสนใจอินมากมาย และสนใจอินมานานแล้ว

อินรู้สึกขยะแขยงและรังเกียจพี่เขา แต่คนที่อินมอบให้ทุกสิ่งทุกอย่าง กลับไม่เคยอยากได้สิ่งที่อินหยิบยื่น

นี่รึเปล่าที่เขาเรียกว่าความไม่พอดี อะไรที่เราอยากได้ก็คงจะไม่ได้ มันเป็นสัจธรรม

ปฏิบัติการโฉดมาโฉดไป

เมื่อวานมีเรียน ตั้งแต่อยู่ในห้องเรียนแอ๊บมันหงุดหงิดมาจากไหนก็ไม่รู้ได้

หน้ามันบึ้งตึงตลอด เวลาอาจารย์ปล่อยมุขเพื่อนก็ฮากันไป มีแต่มันแหละ นั่งปั้นหน้าแปลกๆๆๆ

สงสัยเก็บกดอะไรมาเยอะ หรือหมู่นี้อยู่กับเราทุกวัน ไม่ได้ทำอะไรที่ชอบอะดิ ภาพโป๊ยั่วน้ำลาย หนุ่มกล้ามเป็นมัด ๆ ก็ไม่ได้เห็น เพราะโน๊ตบุ๊คมันเจ๊ง เราก็แอบสะใจอยู่เหมือนกัน

เลิกเรียนมันก็เดินลิ่ว ๆ ไม่หันมามองข้างหลังว่าเราจะข้ามถนนที่มีแต่รถเต็มไปหมดได้มั้ย

เดินผ่านขบวนประท้วงไป มันก็ไม่สนใจว่าเราจะเป็นอะไรรึเปล่า

ชีวิตมันคงสำคัญและมีค่าอยู่คนเดียว ไม่รู้หัวเสียอะไร

อยู่ในรถ โชคดีที่มีเพื่อนติดรถมาด้วย แอ๊บไม่แสดงอะไรออกมามาก

ไม่เกรี้ยวกราดใส่อิน

พอเพื่อนลงไปแล้ว แอ๊บก็ยังเงียบไม่พูดกันเลย

แอ๊บขับรถเลยซอยบ้านอินไป แต่ก็ยังเข้าซอยข้างหน้าได้อีก

อินเลยถามว่าวันนี้จะพาอินกลับด้วยเหรอ

ก็ถามไปงั้นแหละ จริง ๆ แล้วแอ๊บไม่คิดจะพาอินไปหรอก อารมณ์บ่จอยถึงขนาดนี้

แต่ก็คงไม่กล้าเลี้ยวรถเข้าซอย ถ้าอินไม่พูดขึ้นมาก่อน

ก่อนจะลง แอ๊บก็ถามถึงเอกสารที่ฝากอินซีร็อคไว้ทำการบ้าน

แต่แอ๊บก็ไม่มีน้ำใจสอนการบ้านให้อินเลย ทั้ง ๆที่ผ่านมาก็หลายวัน

อินถามว่าไม่สอนให้อินหน่อยเหรอ มันคืองานที่แอ๊บถนัดเพราะเป็นengineer

แอ๊บบอกให้อินไปอ่านทำความเข้าใจเอาเอง T_T

น้ำใจของแอ๊บเนี่ย อินซึ้งมานานแล้ว

และยิ่งซึ้งเข้าไปอีก

อินเลยร้ายใส่บ้าง ประชดแอ๊บด้วยการเอาเอกสารที่ซีร็อคมาทั้งหมดให้ไป

โดยไม่มีเผื่อตัวเองทำเลยสักแผ่น

อินโมโหปิดประตูรถเสียงดังมาก

แอ๊บคงเกลียดนิสัยอินเข้าไส้ไปแล้ว

ในกระเป๋าอินมีขนมปังอีกแท่งนึง ซื้อมาฝากแอ๊บจะได้กินในรถพรุ่งนี้

แอ๊บจะได้กินเป็นอาหารเที่ยง เผื่อไม่มีอะไรกิน

อินเปิดกระเป๋าเอาขนมเขวี้ยงใส่ผนังแล้วเหยียบๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

มันคงอร่อยมากเลยนะแอ๊บ ไอ้ขนมที่อุตส่าห์ไปซื้อมาให้ด้วยความห่วงใย

ตอนที่ซื้อขนมยังร้อนอยู่เลยนะ ยัดใส่กระเป๋าเพื่อไม่ให้กลิ่นมันออกตั้งแต่อยู่ในห้องเรียนแล้ว

น้ำหนักไม่ใช่น้อย เพราะแท่งมันใหญ่มาก

แค้นไอ้ขนมแท่งนี้ซะจริง อินเหยียบจนเละคาบาทาซะงั้น

แล้วก็อาบน้ำสบายอารมณ์

หยิบหนังสือเล่มใหญ่เปิดอ่าน ยังไม่ทันได้อ่านอินก็หลับ

เฮ้อ!!! อยากมีใครสักคนนอนข้าง ๆ มีอ้อมแขนอบอุ่น และมีหัวใจที่รักอินมากมาย

ขอใครสักคน คนที่จะรักจริงซักที

อินหายไปนาน ไม่กล้าเข้ามาบันทึกอะไรอีก เพราะเหมือนกับตอกย้ำ

ความรู้สึก ความคิด และชีวิตเดิม ๆ

ยกเว้นว่าอินทำอะไรได้แล้ว อินคิดใหม่แล้ว

อินถึงกล้าเข้ามาเขียนความรู้สึก ณ ที่ตรงนี้ได้อีกครั้ง

ถึงแม้ชีวิตของอินกับแอ๊บ ยังเหมือนเดิม
คือเรายังไม่ได้พูดจาว่าเราจะเปลี่ยนแปลงสถานภาพ
แอ๊บก็ยังไม่ได้ไปจากชีวิตอิน และทุกสิ่งทุกอย่างจะวนเวียนไปมา

ทั้งความสุข ความทุกข์ ความเศร้า

ภายในหนึ่งวัน อินมีโอกาสสัมผัสฤดูกาลของอารมณ์ครบทุกรสชาด

555555555555 ตอนนี้กลับมานั่งคิดก็ขำดี

อินค่อย ๆ ถอนหัวใจออกมาได้แล้ว แค่ถอนออกมาห่าง ๆ แค่ไม่หมกมุ่นคิดมาก

กับทุกเรื่อง ตอนนี้จิตใจเข้มแข็ง ไม่ว่าจะโดนเขากระทำอะไร พูดจาเสียดแทงทำร้ายจิตใจแค่ไหน

อินก็ได้แค่เงียบ นิ่ง และก็นึกสงสารผู้ชายคนนี้อยู่ในใจ

อินขอภาคภูมิใจในตัวเองหน่อยได้ไหมที่คนอ่อนแอทำได้ถึงขนาดนี้

อินไม่ได้เสแสร้ง ว่าอินรักแอ๊บมากมาย

รักก็ส่วนรัก

เราอยากเห็นเขามีความสุข

อยากให้เขาเป็นคนดีของสังคม ของคนรอบข้างด้วย ไม่ใช่เฉพาะกับแม่

อินยังทำอะไรต่าง ๆ เพื่อแอ๊บได้ โดยความเต็มใจ

อินยังห่วงใยให้เสมอ ไม่เปลี่ยนแปลง

แต่มีสิ่งหนึ่ง

อินทำให้ตัวเอง

อินก็รักตัวเองเป็นเหมือนกัน

หากคู่รักคู่ไหน คิดถึงใจเขาใจเรา

ก็คงไม่เกิดอะไรขึ้นกับความรัก เพราะต่างฝ่ายต่างนึกถึงกันก่อนเสมอ

แต่ถ้าไม่ใช่

ถ้ามีใครคนใดคนหนึ่งนึกถึงแต่ตัวเอง

คนอีกคนที่ไม่เคยโดนนึกถึงเป็นคนแรกเลย

ต้องทำเช่นไร

"ทำใจ"

ทำใจตัวเองให้เข้มแข็ง และนึกถึงตัวเองก่อนสิ่งอื่น เหมือนที่เขาทำ ก็ไม่ผิดอะไรใช่ไหม อินก็จะทำ

อินก็มีความสุขกับสิ่งที่อินเคยทำ กิจกรรมที่ชอบ โปรดกับการรับประทานอาหารที่ชอล

นอนเล่นกลิ้งไปมาบนเตียง นอนแชทกับเพื่อน คุยโทรศัพท์นาน ๆ

ดูหนังหลังเลิกงาน เดินเล่น ซื้อของตามประสา

นี่แหละการได้ทำให้ชีวิตมีความสุขไปวัน ๆ ของอิน

ไม่มีอะไรที่เป็นอบายมุข ไม่เดือดร้อนใคร

แม้วันข้างหน้าจะไม่มีใคร ก็อยู่ได้

เราเกิดมาก็ตัวคนเดียว

ทำไมจะอยู่คนเดียวอีกไม่ได้

เพราะไม่ว่ายังไง การแยกจากต้องเกิดขึ้นแน่นอน ไม่ว่าจะจากกันไปแบบไม่กลับมา

หรือจากกันตอนที่ยังเห็นหน้า ยังรับรู้ถึงลมหายใจ

เสียใจกับแอ๊บด้วยนะ

อยากบอกว่าแอ๊บพลาดอะไรดี ๆ ในชีวิตไปแล้ว

อินไม่ได้บ้าบอ ยกยอตัวเองว่าอินดีเลิศมากมาย

แต่อย่างน้อยอินก็มีคุณค่า อินมีคนที่รักอินมากมายเหมือนกัน พ่อแม่ ครอบครัว
และเพื่อน ๆ อินไม่ได้หลงตัวเอง แต่มีใครอีกหลายคนที่อยากจะมาเป็นคนใกล้ชิดอิน

เหมือนที่อินเคยให้โอกาสแอ๊บ

โอกาสไม่ได้มีเข้ามาบ่อย ๆ

และโอกาสนี่ก็ได้หลุดมือจากแอ๊บไปแล้วเช่นกัน

สำหรับแอ๊บ อินคงเป็นแค่อะไรสักอย่างที่ไม่สำคัญ

แต่วันหนึ่ง อินเชื่อเหลือเกินว่า คนเราจะต้องคิดได้ ถ้าวันนั้นมาถึง

วันที่ไม่มีอะไรเหมือนเดิม เราก็จะมองเห็นคุณค่าของสิ่งที่จากไปแล้ว

และวันนั้นคงอีกไม่นาน ที่แอ๊บจะได้รู้ ถึงแอ๊บจะทำปากแข็ง พูดว่าไม่แคร์

แอ๊บไม่มีทางปิดความรู้สึกอินได้ แอ๊บจะต้องเสียใจกับสิ่งที่ทำร้ายอิน

จะมีเรื่องมากมายในชีวิตให้ได้คิด จะมีใครมานั่งเกาหลังให้

จะมีใครคอยเก็บเสื้อผ้าที่เปลี่ยนแล้วทิ้งเอาไว้เกะกะไปหมด

จะมีใครเก็บแม้กระทั่งถุงเท้าไปซักให้

จะมีใครคอยเก็บโต๊ะหลังกินข้าวให้

จะมีใครซื้อขนมของกินมากมาย ไว้ในรถ เผื่อเวลาที่หิว

จะมีใครคอยคิดถึงเรื่องอะไรให้ก่อนที่มันจะเกิดขึ้น

จะมีใครคอยแก้ปัญหาชีวิตประจำวันให้ได้ทุก ๆ วัน

จะมีใครยืนให้แอ๊บด่าได้ทุกวัน

จะมีใครทนรับอารมณ์ที่แปรปรวนของแอ๊บได้เสมอ

จะมีใครที่พยายามทำอาหารจนสุดฝีมือให้ทาน แต่สุดท้ายก็ได้ยินแต่เสียงบ่น

จะมีใครแม้จะถูกบ่น ถูกด่า แต่ก็ยังอยากจะทำอะไรดี ๆ ให้เสมอ

จะมีใครคอยดูแม้กระทั่งยามหลับ

จะมีใครเสียสละสิ่งเหล่านี้ให้แอ๊บได้บ้างไหม

ยังไม่นับความรู้สึกของใครคนนั้นที่ถูกปั่นทอนไปทุก ๆ วัน

แอ๊บหาคนแบบนี้ให้ได้นะ หาให้เจอ ......
นี่เป็นแค่คุณสมบัติเบื้องต้นที่ใครคนนั้นที่จะอยู่เคียงข้างแอ๊บต้องมี

แค่คุณสมบัติเบื้องต้นเท่านั้น

รายละเอียดปลีกย่อยอีกนับไม่ถ้วน

เฮ้อ!!!

ต่อไปชีวิตอินจะเป็นชีวิตปกติซะที

ตอนนี้มีหน้าที่เรียนให้จบ

ทำงานที่ทำอยู่ให้ดี

พร้อม ๆ กับการใช้ชีวิตประจำวันให้มีความสุขกับสิ่งที่มีอยู่

อินมีความฝัน และก็จะทำตามความฝันนั้น

---------------------------

มีอะไรอีกตั้งมากมายที่อยากจะทำ

อยากเรียนว่ายน้ำ

ยังว่ายไม่ได้เลย

รอให้ --- ให้การเรียนเบากว่านี้หน่อย

จะหาบางวันไปเรียนว่ายน้ำให้จบคอร์ส เพราะอยากไปดำน้ำที่สุด

ได้ยินที่เขามาเล่าว่าสวยมากมาย

อยากไปมั่กมากกกกกกกก